Dr Dorota Podgórska-Jachnik, prf. WSP w Łodzi, RECENZJA CYKLU KSIĄŻECZEK DLA DZIECI - Fundacja Otwórz Oczy

Dr Dorota Podgórska-Jachnik, prf. WSP w Łodzi

Dr Dorota Podgórska-Jachnik                                                               Łódź, dnia 31.08.2009 r.

prf. WSP w Łodzi
 

RECENZJA CYKLU KSIĄŻECZEK DLA DZIECI

„MOJA MAMA…” (o matkach z niepełnosprawnością)

      Fundacja „Otwórz oczy” uczyniła kolejny krok na rzecz wspierania macierzyństwa matek z niepełnosprawnością. Przygotowując serię książeczek dla dzieci, której bohaterami są dzieci niepełnosprawnych matek. Opracowana seria składa się z trzech obrazów rodzin, w których występują mamy:

  1. z niepełnosprawnością ruchową, poruszające się na wózku inwalidzkim,
  2. niewidoma,
  3.  głucha.


      Książeczki adresowane są do dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym i spełniają kryteria możliwości odbioru przez tę  grupę wiekową: objętość, treść, forma językowa i wizualna odpowiadają możliwościom percepcyjnym planowanego czytelnika.

      Na szczególną uwagę zasługują przesłanie i cele wydanej serii.  W oparciu o lekturę książeczek można określić, iż ich zadaniem jest:

  • dostarczenie w przystępnej formie informacji o niepełnosprawności i przygotowanie dzieci do spotkania z wynikającą z nią innością;
  • ukazanie funkcjonalnych skutków różnego rodzaju niepełnosprawności w kategoriach nie tylko ograniczeń, ale i innych specyficznych możliwości, dzięki którym możliwa jest kompensacja tych ograniczeń;\
  • ukazanie barier wynikających z niepełnosprawności w kontekście społecznym, jako wspólnego problemu ludzi n niepełnosprawnych i tych bez niepełnosprawności, wraz ze wskazaniem na wspólną odpowiedzialność za pokonywanie tych barier;
  • dostarczenie dzieciom niepełnosprawnych rodziców wartościowego materiału biblioterapeutycznego do uporania się z negatywnymi emocjami, wynikającymi z odczuwanego dysonansu poznawczego  w percepcji rodziny własnej i innych dzieci; cenne jest zarówno dostarczenie materiału do budowania pozytywnego obrazu swojego niepełnosprawnego rodzica, jak i do konstruktywnego zmierzenia się z własnymi uczuciami – nazwania ich, zidentyfikowania ich źródeł, przekonstruowania poznawczego sytuacji, z której one wynikają, ale także do realnych działań na rzecz zmiany tej sytuacji; wartościowy jest zawarty w książeczkach model otwartej rozmowy o uczuciach i problemach oraz ukazanie, iż taka otwartość ma sens, że  człowiek może uzyskać realne wsparcie psychologiczne

Wróć